1

 

 

 

"Odwieczną  tradycją Słowian jest korzystanie z pszczelego dorobku. Nazwa miodu (miedos), jako trunku pitnego przez Słowian za czasów Attyli, występuje w źródłach z połowy V wieku. Obok słowa "strawa" jest to najstarszy zapisany wyraz do dziś żyjący w języku polskim."

-Simona Kossak-

Wartość biologiczna miodu czyli na co zwrócić uwagę

Przez całe dorosłe życie pamiętałem wrażenie smaku, jakie wywoływało we mnie kosztowanie miodów w dzieciństwie. Była to delikatna słodycz z gryzącym i szczypiącym w gardło „czymś dziwnym”, co trudno wytłumaczyć lub opisać, a wszystko to razem powodowało bardzo przyjemne odczucia. To wrażenie powróciło do mnie ze zdwojoną siłą, kiedy pierwszy raz spróbowałem miodu wytworzonego przez moje pszczoły, zbierające różnorodny nektar oraz obfitą spadź iglastą w pasiekach leśnych. Powróciły wtedy wspomnienia z dzieciństwa. Jak się okazuje, niestety większość obywateli naszego kraju rzadko spożywa produkty pszczele, a co dopiero tak wyjątkowe miody leśne. Jak podaje GUS spożycie miodu nieznacznie rośnie, liczba 30g na miesiąc nie robi jednak wrażenia, a trzeba dodać, że przewaga zjadanego miodu to „marketowy produkt”, tak naprawdę nie mający wiele wspólnego z prawdziwym, naturalnym miodem. Jak pokazują liczne badania jakość miodu w sprzedaży jest wątpliwej jakości. Te „miody” rzadko lub nigdy nie pochodzą bezpośrednio od pszczelarzy, a zazwyczaj od różnorodnych firm, sprowadzających je nie wiadomo skąd a ich produkcja budzi wiele wątpliwości. Można zaryzykować stwierdzenie, że wartość takiego „miodu”, jako produktu spożywczego i leczniczego jest zerowa i nierzadko można go porównać do specyficznie smakującego cukru w płynie. Prawdziwy, naturalny miód pszczeli, tym bardziej jeżeli jest nieprzetworzony, jest nie tylko daleko bogatszy w smaku i w wartości odżywcze, ale wykazuje też właściwości przeciwutleniające, przeciwbakteryjne oraz przeciwzapalne.

    W składzie chemicznym miodu dominują głównie cukry proste: fruktoza i glukoza (ok. 80 %) i woda (ok. 17 %). O wartości biologicznej miodu decyduje jednak zawartość pozostałych składników (ok. 3 %), takich jak: białka, enzymy, aminokwasy, kwasy fenolowe, witaminy, oraz makro i mikroelementy. Skład miodu jest zmienny i zależy przede wszystkim od jego pochodzenia botanicznego, ale także wielu czynników środowiskowych. Ciemne miody zawierają więcej składników wpływających na silniejszą ich aktywność przeciwutleniającą niż miody jasne. Powszechnie przyjmuje się, że substancje aktywne (lecznicze) ziół mogą być przenoszone do miodu, co nadaje miodom specyficznych właściwości prozdrowotnych[1].                                                                                                  

Przyglądając się właściwościom miodów oraz wymaganiom prawnym jakie im się stawia, określając ich jakość, bada się trzy podstawowe parametry. Te uznaje się jako wskaźniki wartości biologicznej miodu. Poznając je możemy dokonać lepszego wyboru przy zakupie, albo przynajmniej dowiemy się z jakim miodem mamy do czynienia. Dzięki tym parametrom przede wszystkim możemy stwierdzić, czy miód nie był przegrzany, czy jest aktywny biologicznie i z dużym prawdopodobieństwem będziemy w stanie określić jego źródło pochodzenia, a przede wszystkim czy jest to miód nektarowy, nektarowo-spadziowy czy spadziowy. Oczywiście badane miody mają szereg innych równie ważnych parametrów, jednak biorąc pod uwagę fizykochemiczne determinanty jakości miodu, określenie ilości aminokwasów (proliny), enzymów (diastaza) oraz składników mineralnych (popiołów) daje nam jasny obraz jakości miodu i jego biologicznej aktywności.

    Chyba każdy słyszał o wolnych rodnikach i ich wpływie na organizm człowieka. Ich nadmiar w naszym organizmie może przyczyniać się do zaburzenia wielu procesów. Te uszkodzone atomy powodują zmiany w DNA, co może nawet wpłynąć na rozwój nowotworów. Ich działanie przyczynia się także do osłabienia układu odpornościowego i może zaburzyć prawidłową pracę układu nerwowego człowieka. Niszczą również krwinki czerwone oraz komórki wielu ważnych narządów. Niesamowicie ważną rolę odgrywają więc substancje przeciwutleniające, tzw. antyoksydanty lub zmiatacze wolnych rodników, które neutralizują opisane szkodliwe działania wolnych rodników ponadtlenkowych [2]. Miód jest idealnym źródłem przeciwutleniaczy, licznych flawonoidów oraz aktywnych enzymów. W miodach zidentyfikowano 32 flawonoidy, z których 11 stwierdzono w nektarze kwiatowym, 9 w pyłku kwiatowym, a 25 w propolisie. Istnieje silna korelacja pomiędzy zawartością związków fenolowych, a pojemnością antyoksydacyjną miodów [3]. Enzymy w miodzie pszczelim występują w ilościach minimalnych, ale są jego bardzo ważnymi składnikami, ponieważ decydują o procesach dojrzewania i aktywności biologicznej tego produktu. Enzymy występujące w miodzie pochodzą głównie z wydzielin gruczołów ślinowych pszczół, jednak niewielka ich część może pochodzić również z ziaren pyłków lub spadzi [4]. Obecność enzymów pszczelich w miodzie przyczynia się także do zwalczania mikroorganizmów patogennych. Aktywność antybakteryjna miodu wynika z obecności niewielkich ilości nadletnku wodoru, który powstaje w wyniku działań dwóch enzymów oksydazy i katalazy. Uznanym wskaźnikiem jakości, uwzględnionym w polskich i międzynarodowych wymaganiach prawnych dotyczących miodu, jest α-amylaza (diastaza), czyli enzym odpowiedzialny za proces hydrolizy cukrów złożonych. pomimo tego, że miód naturalny nie zawiera cukrów złożonych, obecność amylazy została jednak potwierdzona w większości badanych miodów. Funkcja tego enzymu w miodzie nie jest do końca poznana, niemniej jednak jego aktywność jest ważnym parametrem jakości miodu., Aktywność diastazy w miodzie świadczy o tym, że miód nie był przegrzany, zafałszowany lub nie wykonano innych zabiegów, które mogłyby obniżyć jego jakość [5]. Aktywność enzymu diastazy podawana jest jako liczba diastazowa, która określa aktywność enzymów zawartych w miodzie (głównie amylazy i inwertazy dostającej się do miodu z organizmów pszczół, nektaru lub spadzi)[6]. Wartość liczy diastazowej określa też świeżość produktu i świadczy o jego walorach leczniczych. Liczbę diastazową określa ilość skrobi ulegającej hydrolizie pod wpływem enzymów diastatycznych znajdujących się w 1 g miodu. Wartość liczby diastazowej miodów w pełni aktywnych i nieprzegrzanych, wynosi powyżej 17,9, natomiast w przypadku miodów słabo aktywnych od 8,3–17,9. Miody o wartości LD poniżej 8,3 są uważane za zepsute i nie nadające się do sprzedaży (PN 88/A-7726) [7]. Niska wartość tego parametru może świadczyć też o celowym dodaniu do miodu syropu cukrowego lub podkarmiania nim pszczół w czasie pożytku. Niska wartość LD może być oznaką przegrzania miodu (czyli na przykład nieumiejętnie przeprowadzonej dekrystalizacji). Badania nad liczbą diastazową wykazują, że jej aktywność zależy od odmiany miodu. Miody ciemne wykazują wyższą liczbę diastazową niż miody jasne, co świadczy o tym, że ich aktywność enzymatyczna oraz przeciwdrobnoustrojowa jest znacznie wyższa.

      Kolejnym ważnym parametrem określającym jakość naturalnego miodu jest zawartość popiołu ogólnego w miodzie. Popiół ogólny jest przyjętym miernikiem określającym wartość mineralną żywności. W badaniach praktycznych w laboratorium wykorzystuje się do tego celu pomiar konduktometryczny ponieważ jest pomiarem szybkim i jednocześnie prostym do wykonania. Konduktometr służy do pomiaru przewodności roztworów elektrolitów. Przewodność elektryczna którą badamy w próbce miodu służy nam do określenia pochodzenia miodu, czyli pożytku z jakiego pszczoły korzystały. Wartość przewodności zależy od ilości związków mineralnych oraz od kwasowości w miodzie. Im zawartość składników mineralnych jest większa, tym większa będzie wartość przewodności. Stężenie związków mineralnych w miodach wynosi od 0,1% do 1%. Sole mineralne występujące w miodach wpływają na ich wartość odżywczą i prozdrowotną i w znacznym stopniu mogą się przyczyniać do uzupełnienia niedoborów niektórych pierwiastków w diecie człowieka (dotyczy to zwłaszcza żelaza i manganu)[8]. Makroelementy występujące w miodzie to: magnez, żelazo, siarka, natomiast mikroelementy: miedź, chrom, krzem, cyna, fluor, cynk, mangan, jod, molibden, kobalt, a także beryl, stront, bar, srebro, które występują w niewielkich, prawie śladowych ilościach. Na uwagę zasługuje fakt, że żelazo zawarte w modzie jest prawie całkowicie przyswajalne dla organizmu człowieka. Bezpośrednio z obecnością składników mineralnych w miodzie wiąże się jego przewodność elektryczna. Ilość związków mineralnych w miodach spadziowych jest większa, niż w miodach nektarowych, stąd też ich wyższa przewodność elektryczna. Pomiar przewodności elektrycznej pozwala więc na rozróżnienie obu typów miodu. W przypadku miodu spadziowego akty prawne podają minimalną granicę tej wartości, określając ją na nie niższą niż 0,8 mS/cm[9].

      Trzecim równie ważnym parametrem określającym autentyczność miodu jest obecność aminokwasu proliny. Dzięki badaniu zawartości proliny oraz innych parametrów jesteśmy w stanie stwierdzić stopień zafałszowania miodu zinwertowaną przez pszczoły sacharozą (tj. podanym przez pszczelarza syropem cukrowym). Aminokwasy stanowią niewielki udział procentowy w składzie miodu, będąc jednak bardzo ważnymi jego składnikami. Są one bowiem prekursorami związków zapachowych, a gdy trafią do organizmu stają się substratami produkcji białek. Aminokwasy w miodach pochodzą z pyłku roślinnego lub są dodawane przez pszczoły w procesie przerabiania nektaru kwiatowego w miód. Główny aminokwasem pochodzącym od pszczół jest prolina, której zawartość w miodach stanowi 50-85% całkowitej zawartości aminokwasów. Zawartość proliny może stanowić kryterium autentyczności (braku zafałszowania) miodu, gdyż w miodach wytworzonych przez pszczoły karmione sacharozą jej zawartość jest inna niż w przypadku pszczół, które produkują miód naturalny i wynosi ok. 10 mg/100g [10]. Duża ilość proliny świadczy też o dojrzałości miodu. W badaniach przeprowadzonych przez TERRABA i IN. (2002) ustalono dla miodów spadziowych zawartość proliny na poziomie 74,1 mg w 100 g. [11]

    Analiza głównych parametrów fizykochemicznych ułatwia identyfikację miodów i daje informacje odnośnie prawidłowości ich przetwarzania lub przechowywania. Zbyt małe wartości takich parametrów jak zawartość popiołu, proliny lub aktywności enzymów mogą oznaczać zafałszowanie miodu cukrem. Przewodność elektryczna miodu, jako jeden z parametrów fizykochemicznych, może służyć do określenia jego pochodzenia botanicznego, ponieważ w znacznym stopniu zależy od pożytku roślinnego, z którego wytworzony został miód. [12] Zebrane parametry w sposób jasny wskazują nam prawdziwą wartość miodu. Określają jego wartość biologiczną, stopień dojrzałości jak również przypasowują go do danego typu. Z punktu widzenia wartości odżywczych i leczniczych za najlepsze miody należy uznać miody niejednolite pod względem pochodzenia, a określane zwykle mianem środowiska roślinnego, jak miody łąkowe, miody polne czy też leśne. Miody te, w odróżnieniu od miodów jednolitych gatunkowo (tj. pochodzących z monokultur), mają bardzo urozmaicony skład chemiczny, wynikający z tego, że surowiec do ich produkcji pochodzi nie z jednego, lecz z wielu lub bardzo wielu odmiennych gatunków roślin. Dlatego też w miodach pochodzących z różnych kwiatów i spadzi jest zdecydowanie większa rozmaitość różnych składników chemicznych, które sprawiają, że miody te są smaczniejsze (choć to oczywiście kwestia gustu) oraz bardziej wartościowe odżywczo i leczniczo niż miody jednogatunkowe.[13]                                            

Warto również przytoczyć badania miodów manuka które, w ostatnich latach zyskały miano super pokarmu (tzw. super-food) i promowane są jako miody o najwyższym potencjale prozdrowtonym. Celem pracy było porównanie wyznaczników jakości miodu manuka importowanego i dystrybuowanego na polskim rynku. Oceniano poziom HMF, liczbę diastazową oraz porównywano poziom methylogloxalu deklarowany przez producentów i sprzedawców miodów manuka z mierzonymi, rzeczywistymi ilościami MGO w danej partii miodu[14]. Sprzedawcy miodu manuka podają na opakowaniu wartość MGO, która występuje w przedziale od 300 do najwyżej wartości 750. Skupię się tylko na liczbie distazowej, która powyżej została dokładnie przeanalizowana. Według określonych norm prawnych liczba diastazowa nie powinna być mniejsza niż 8 aby miód mógł trafić do sprzedaży jako pełnowartościowy produkt. Z pośród wszystkich badanych próbek miodu aż 22% nie nadawało się do sprzedaży, ponieważ liczba diastazowa była mniejsza niż 8. Miody, w których producent lub dystrybutorzy deklarowali wartość MGO na wyższą niż 750, aż w 71% nie spełniały wymogów będących w rozporządzeniu. Popatrzmy też na inne oficjalne dane. W Nowej Zelandii produkuje się rocznie 1700 ton prawdziwego miodu manuka, natomiast szacuje się, że miód manuka na całym świecie sprzedaje się w ilości 10 000 ton. Już na podstawie tego można przyjąć, że ponad 80% wszystkich sprzedawanych „miodów manuka” jest sfałszowane.

Dlatego Drogi Konsumencie, Zjadaczu miodów wszelakich, kupuj zawsze miód od zaufanych pszczelarzy. Najlepiej od najbliższych sąsiadów i prosto z pasieki, którą znasz i wiesz, że wartość i jakość miodu gwarantowana jest przez pszczelarza jego własną osobą. Jeżeli nie masz pewności co do zakupionego miodu, pytaj o podstawowe badania. Oprócz liczby diastazowej, równie ważne jest „badanie organoleptyczne”, czyli za pomocą Twoich własnych zmysłów smaku i powonienia. Przecież nie zawsze chodzi tylko o wyśrubowane parametry, a liczą się także, a może przede wszystkim, doznania smakowe i zapachowe. Mam nadzieję, że ten krótki tekst przybliżył i rozjaśnił problematykę podstawowych parametrów określających biologiczną wartość miodu. Pamiętaj, że to, co jemy na co dzień ma ogromne znaczenie i pozwala zachować zdrowie na długie lata. Życzę więc wszystkim udanych zakupów!

 

 

Literatura

[1],[4], [5] Monika Wesołowska, Małgorzata Dżugan, Aktywność i stabilność termiczna diastazy występującej w podkarpackich miodach odmianowych.

[2] Elżbieta Hołderna-Kędzia, Bogdan Kędzia, Badania nad przeciwutleniającymi właściwościami miodu pszczelego

[3] Ewa Majewska, Joanna Trzanek, Właściwości przeciwutleniające miodów wielokwiatowych i innych produktów pszczelich.

[6] https://pl.wikipedia.org/wiki/Liczba_diastazowa

[7] Magdalena Godlewska, Renata Świsłocka, Fizykochemiczne i przeciwdrobnoustrojowe właściwości miodów z rejonu Podlasia.

[8] Monika Kędzierska-Matysek, Zygmunt Litwińczuk, Natalia Koperska, Joanna Barłowska, Zawartość makro i mikroelementów w miodach pszczelich z uwzględnieniem odmiany oraz kraju pochodzenia.

[9]Ewa Majewska, Jolanta Kowalska, Badanie korelacji pomiędzy przewodnością elektryczną i zawartością popiołu w wybranych miodach pszczelich.

[10] Karolina Kursa, Zawartość proliny jako wskaźnika autentyczności miodów.

[11] Ewa Majewska, Porównanie wybranych właściwości miodów pszczelich jasnych i ciemnych

[12] Ewa Majewska, Beata Drużyńska, Jolanta Kowalska, Rafał Wołosiak, Marta Ciecierska, Dorota Derewiaka, Zastosowanie Metod fizykochemicznych i chemometrycznych do oceny jakości i autentyczności botanicznej miodów gryczanych.

[13] Tadeusz Majewski, Miód Pszczeli

[14] Deta Łuczycka, Maciej Olczyk, Omówienie wyników analiz miodów manuka sprowadzanych na polski rynek.

 

 

MIODY LEŚNE

Miód Wiosenny

Miodem wiosennym nazywamy miód, który pszczoły produkują z roślin kwitnących w okresie całego pachnącego maja do pierwszej dekady czerwca. Miód ten składa się z bogactwa różnorodnych nektarów kwiatowych pochodzących z okolicznych łąk, pól, lasów oraz terenów bagiennych, które bujnie kwitną w okresie wiosennym. Głównymi składnikami takiego miodu są nektary licznych drzew owocowych (grusze, jabłonie, śliwy, czereśnie, tarniny, głogi , jarzębiny), wielu odmian borówek które występują w lesie na olbrzymich połaciach ( borówka brusznica, bagienna, czarna) oraz te, pochodzące z licznych ziół polnych i leśnych (mniszek lekarski, pierwiosnek, niezapominajka leśna, czosnek niedźwiedzi, dąbrówka rozłogowa, zawilec gajowy, jasnota purpurowa, bluszczyk kurdybanek, miodunka). Dodatkowo w tym czasie zakwitają czeremchy, kruszyny, robinie akacjowe oraz bagno zwyczajne. Bagno zwyczajne oraz pojawiająca się raz na kilka lat w maju spadź dębowa nadają miodom wiosennym charakterystyczną, ale przyjemną goryczkę oraz herbaciany kolor wpadający w czerwień. Miody wiosenne zazwyczaj są koloru ciemno żółtego, zmętnione, takie jakie znają smakosze, a w lata spadziowe zabarwione są na kolor herbaciany. W smaku najczęściej są bardzo słodkie i mają piękny ziołowo-kwiatowy, a przy tym dość wyrazisty, zapachu.

Liczba diastazowa: 21,22 ; Przewodność właściwa 0,56 mS/cm

                                                                                               

Miód Letni

Miodem letnim nazywamy miód nektarowo-spadziowy powstający w okresie całego kolorowego czerwca do drugiej dekady lipca. W naszym rejonie pozyskujemy go na obszarach leśnych i przyleśnych łąkach oraz okolicznych nieużytkach. W miodzie letnim dominuje spadź, która w tym okresie występuje zazwyczaj na drzewach liściastych. Spadź pojawia się na lipach, klonach, jaworach i dębach. Końcem czerwca zaczynają „spadziować” drzewa iglaste, głównie świerk i jodła. Kolorowy czerwiec wzbogaca miód letni o nektar takich roślin jak: koniczyna, dzika róża, malina, jeżyna oraz lipy szeroko i wąskolistna. Na nieużytkach i poboczach leśnych dróg zakwitają wierzbówki, barszcze, marchwie i  mlecze zwyczajne, bodziszki łąkowe oraz różne rodzaje pięknie pachnących mięt polnych. Miody letnie są zazwyczaj koloru ciemnobrązowego, ciemnozielonego z odcieniami czerwieni, bardzo gęste i ciągnące. Smak miodu letniego jest zmienny i zależy od wystąpienia i domieszki spadzi. Zazwyczaj jest kwaskowaty, nienadmiernie słodki, dość aromatyczny z charakterystycznym drapaniem w gardło.

Liczba diastazowa: 36,03 ; Przewodność właściwa 1,05 mS/cm

 

Miód Późnoletni

Miodem późnoletnim nazywamy miód spadziowy powstający w okresie słonecznych dni od końca lipca przez cały sierpień. W miodzie letnim dominuje spadź iglasta, która w tym okresie występuje zazwyczaj na jodłach i świerkach. Pojawiająca się dość obficie spadź jodłowa zazwyczaj dominuje w składzie miodu późnoletniego i nadaje mu charakterystyczny smak. W lata o zmiennej pogodzie miód późnoletni wzbogacany jest nektarem takich roślin jak: nawłoć zwykła i kanadyjska, wrzos oraz leśna malina. Na nieużytkach w tym czasie, nektaru dostarczają liczne osty i dziko rosnące zioła. Miody późnoletnie mają intensywny, ciemny kolor. Smolisty, ciemnozielony, czasem wpadający w czerń. Są bardzo gęste i długo pozostają płynne. Smak wyrazisty, żywiczny, lekko słodki. Zachwyca zapachem lasu.

 

Krótka informacja na temat spadzi

Spadź jest to surowiec z którego pszczoły robią miód. Spadź pojawia się zazwyczaj na drzewach, zarówno liściastych jak  i iglastych. Producentami spadzi są bardzo małe owady takie jak mszyce i czerwce. Te małe owady odżywiają się wyłącznie sokiem roślin na których żerują. Ponieważ sok roślinny zawiera oprócz wody głównie cukry a tylko drobne ilości białka i związków białkowych, przeto mszyce i czerwce, aby zdobyć niezbędne do życia i rozwoju ilości białka, muszą przepuścić przez swój organizm niezmiernie dużo soku roślinnego. Nazywanie jednak spadzi ekskrementami mszyc i czerwców nie ma jednak żadnego fizjologicznego uzasadnienia, gdyż anatomiczne badania przewodu pokarmowego mszyc, przeprowadzone przez Leonhardta, wykazały, że sok roslinny pobierany przez mszyce omija żołądek. Przechodzi on przez specjalną komorę filtracyjną, w której w drodze chemicznej odbywa się pobieranie białka    i związków białkowych (azotowych), a cała, zupełnie nie trawiona reszta zostaje wydzielona na zewnątrz w postaci spadzi. Wydzielany z przewodu pokarmowego przez mszyce i inne rodzaje owadów sok roślinny ma w zasadzie skład chemiczny zupełnie podobny do soku roślinnego z tą głownie różnicą, że nie znajdzie się w nim nawet najmniejsza ilość białka. I chociaż sok ten przechodzi przez organizm mszyc i czerwców ulega pewny przemianom chemicznym, to przemiany te w żadnym wypadku nie obniżają, lecz przeciwnie ogromnie podnoszą jego wartość jako surowca do produkcji miodu. Zostaje on wzbogacony w pewne kwasy organiczne, w enzymy oraz w nowy rodzaj cukru, a w reszcie wskutek kropelkowego wydzielania go przez mszyce następuje bardzo szybkie odparowanie z niego znacznej ilości wody.

- Tadeusz Majewski -

Wróć

Nasza pasieka specjalizuje się w pozyskiwaniu miodów leśnych. Oczywiście, miody te zbierają nasze pszczoły które stacjonują na leśnych i przyleśnych pasiekach w Nadleśnictwach Suchedniów i Zagnańsk. Na tych terenach znajdują się liczne rezerwaty i obszary chroniące siedliska roślinne i zwierzęce.

Nasze rejony oferują przede wszystkim spadź, z której pszczoły produkują znany od wieków Świętokrzyski miód spadziowy z Puszczy Jodłowej. Dzięki przyjaznej współpracy z pszczołami pozyskujemy produkt najwyższej jakości o unikalnym składzie, a przede wszystkim bez toksycznych zanieczyszczeń. Nie chcemy aby nasze pszczoły zawsze robiły to, czego my sobie życzymy, ale bacznie je obserwujemy i pozwalamy aby same rozwiązywały własne problemy przy jedynie niewielkiej pomocy z naszej strony, która głównie polega na zapewnieniu im odpowiednich warunków mieszkaniowych. Mamy ogromną pokorę wobec natury i zdajemy sobie sprawę, że miejsce w którym stacjonują nasze pasieki ma wielki potencjał, dzięki zachowaniu w sobie wiele pierwotnych elementów fauny        i flory. W przyrodzie potrzebna jest harmonia i równowaga, a tą powinny sobie zapewnić same różnorodne organizmy żyjąc w złożonych ekosystemach. Dlatego nie walczymy z wszystkim, co może zagrażać naszym pszczołom od os, szerszeni, mrówek, i innych, na roztoczach Varroa skończywszy. Staramy się stwarzać naszym pszczołom odpowiednie warunki, które sprawiają, że to one same kontrolują środowisko swojego ula, nie dając się zdominować patogenom i pasożytom. Dzięki temu miód, który im podbieramy jest krystalicznie czysty i jest najcenniejszym płynnym złotem. Dlatego postanowiliśmy też, że nasze miody nie będą poddawane dodatkowej obróbce. Trafiają prosto do słoika. Nie używamy podwójnych sit, nylonowych filtrów czy innych metod mikrofiltrowania. Nasze miody po odwirowaniu trafiają do odstojnika i już po kilku godzinach nalewamy je do słoika. Wszystko to sprawia, że nasz miód jest bogaty w sole mineralne, liczne enzymy, bioflwonoidy, pyłki roślinne oraz witaminy, dzięki czemu ma cudowny smak i zapach oraz posiada bardzo dużą aktywność biologiczną.

Kilka sezonów pracy z pszczołami na naszym terenie pokazało, że w dobre, obfite lata możemy liczyć na 3 rodzaje miodów leśnych. Miody leśne charakteryzują się bardzo dużą różnorodnością i każdego sezonu będą troszkę inaczej smakować i pachnieć i będą mienić się różnymi kolorami od delikatnej czerwieni, poprzez odcienie herbaciane po brązy i czernie wpadające w zieleń. Skład miodów, które pozyskujemy, determinowany jest okresem fenologicznym czyli czasem zakwitania poszczególnych roślin oraz pojawianiem się spadzi na roślinach leśnych. W naszej pasiece wyróżniamy trzy rodzaje miodów pochodzących z łąk i lasów:        miód wiosenny, miód letni, miód poźnoletni.

Nie produkujemy miodów czysto gatunkowych, ale z różnorodnych roślin, co nadaje im dodatkowe bogactwo smaku i wartości odżywczych – znacząco większe, niż w przypadku miodów pozyskiwanych z monokultur.

ZNAJDŹ NAS NA:

Pasieka Łapa

pasieka@pasiekalapa.pl

+48 609  457 114

WARTO WIEDZIEĆ:

 o pszczołach

 o miodzie

Pasieka Łapa